skip to Main Content

MVO HR

Onze diensten

Personeel nodig?

Werk uitbesteden?

50 Jaar SOWECO, Een Duwtje In Rug Voor Wie Dat Nodig Heeft

50 jaar SOWECO, een duwtje in rug voor wie dat nodig heeft

ALMELO – Hoeveel mensen er in de halve eeuw door Soweco geholpen zijn hun weg (terug) te vinden naar een betaalde baan is onmogelijk te zeggen. Vooral voor hen en iedereen die er nu nog actief is, staat de organisatie voor sociale werkvoorziening stil bij het 50-jarig bestaan.

‘Ontiegelijk veel’.  Daar houdt Reinier van Broekhoven het maar op. Hoeveel mensen met een werkbeperking er  via Soweco aan een  reguliere baan zijn geholpen, durft hij niet te zeggen. „Op dit moment zijn 2.250 mensen actief via ons, van wie zo’n 1.100 mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Dan geeft misschien een beetje een beeld.”

De rol van Soweco is in die halve eeuw flink veranderd, zegt Van Broekhoven. „We hebben een periode gehad dat we heel veel instroom hadden en vooral een productiebedrijf waren. Bijna alles hadden we, van een drukkerij tot een stratenmakerij. De laatste vijftien jaar richten we ons verhaal op de vraag hoe we mensen weer naar buiten kunnen helpen en zijn we vooral een dienstverlener geworden.” Vooral die ervaring in het productieproces maakt Soweco succesvol, denkt de directeur. „We staan precies tussen de mensen met een werkbeperking en het bedrijfsleven in.”

Het jubileum wordt gevierd met onder meer een reizende tentoonstelling, waarbij achttien mensen worden geportretteerd die bij of via Soweco werken. Na de opening dinsdagmiddag in het gemeentehuis van Twenterand is de tentoonstellingen tot eind oktober te zien in de andere gemeentehuizen in het werkgebied van Soweco.

‘Ik heb het vertrouwen in mijn lijf terug’

Monique Jans thuis aan het infuus vanwege een auto-immuunziekte. Via Soweco vond ze de weg terug naar regulier werk.

Tien  jaar lang had Monique Jans (36) uit Westerhaar niet gewerkt. Het ging gewoon niet. Geen kracht, geen energie, helemaal leeg. Dus nam ze ontslag. En toen kwam de diagnose: Monique had een auto-immuunziekte. „De arts zei: met medicijnen is het over een maand over. Het duurde tien jaar.” Uiteindelijk was ze vorig jaar zover dat ze wel weer aan  het werk wilde.

Via de gemeente kwam ze terecht bij Soweco. „Ik dacht dat er alleen mensen werkten met een heel zware beperking, die heel simpel werk deden. Maar er bleken heel veel mensen te zijn zoals ik. Met een eigen rijbewijs en prima in staat om zelf de boodschappen te doen. Er waren ook wel mensen met zware beperkingen. Van hen heb ik ook heel veel geleerd. Na zoveel jaren was het vertrouwen in mezelf helemaal weg. Ik had geen idee wat ik nog kon. Maar zij zeiden: ‘we kijken alleen naar wat we nog wel kunnen en niet naar wat we niet kunnen’.”

Plezier

Monique kwam te werken op de afdeling multipak 2. Allerlei dingen in- en ompakken, dat was wat ze deed. Aanvankelijk werkte ze een paar uur op twee dagen in de week. Na een half jaar was dat 20 uur. „Dat was me zonder Soweco niet gelukt. Ik heb er het vertrouwen in mijn lijf teruggevonden.”  Ze werkte er met heel veel plezier. „Misschien wel, omdat het niet zo moeilijk werk was. Maar ook vanwege de collega’s. Het ging me soms wel wat langzaam. Maar ik heb geleerd af een toe een stapje terug te doen en anderen deden een stapje extra. We motiveerden elkaar enorm. Ik was er graag gebleven.”

Maar de bedoeling was toch echt dat ze zou doorstromen naar regulier werk. Die vond ze bij De Fabriek. Samen met lotgenoten, maar ook gedetineerden en mensen met een taakstraf, stelt ze de boodschappenpakketten samen voor de bewoners van penitentiaire inrichting De Karelskamp.

„Ik ga elke dag fluitend naar mijn werk.” Ze heeft inmiddels een contract van 26,5 uur per week. En, na een gewenningsperiode, krijgt ze nu ook betaald. „En dat voelt toch wel heel lekker. Ik ben niet alleen meer de moeder van twee kinderen.”

‘Ik leer mezelf opnieuw kennen’

ALMELO - Thomas Wetering in de kantine van Soweco, dat 50 jaar bestaat.

Nog maar 29 jaar is hij. Maar Thomas Wetering heeft al een stuk of vijf burn-outs achter de rug. Als kok wist hij van geen ophouden. „Nu weet ik pas dat het voor een groot deel te maken heeft met een niet-aangeboren hersenletsel.”

De oorzaak daarvan ligt bij een val van een hooizolder op negenjarige leeftijd. Twee jaar geleden ging het weer mis: een hersenvliesontsteking en een flink abces in het hoofd. Maar ook dat kwam hij te boven. „Maar met het vallen en opstaan, heb ik het nu wel gehad.”

Koken

Daarom is hij ook zo blij met zijn plek in de keuken van Soweco. Oud-collega en vriend Jeffrey Bakker, nu baas van die keuken, haalde hem daar naartoe. „Hij wist dat niets doen niets voor mij was.” Thomas zit er, met begeleiding van Mediant, nu ongeveer een jaar. En het gaat goed. „Ik zit nu een stuk onder het niveau van toen in de horeca. En weet dat ik dat niveau ook nooit meer ga halen. Dat is moeilijk. Maar er is een stuk spanning weggevallen en ik heb een opleiding mogen doen.”

Thomas kookt nog steeds. Maar legt zich meer en meer toe op coaching van jonge medewerkers in de keuken met een soortgelijke achtergrond als hij. „Het is fantastisch om samen met iemand op zoek te gaan naar een nieuw doel in het leven.”

Het liefst zou hij daar een vaste baan van maken. Terug in de horeca gaat in ieder geval niet lukken. Hoe dan ook hoopt hij op korte termijn wat meer zekerheid te krijgen over zijn nabije toekomst. „Ik leer mezelf opnieuw kennen. Wie is Thomas? Wat kan hij? Wat wil hij? En wat niet?”

Back To Top